Is het nu familie-, muziektheater, een dansvoorstelling of gewoon rond de middag een apertiefconcert, alle producties mogen op een grote belangstelling rekenen. De zalen zitten steeds vol en vele producties zijn uitverkocht. Jong talent wordt hier aangemoedigd en naar waarde genomen.

De programmator’s hebben hun uiterste best gedaan om een mooi programma samen te stellen. Zeg nu zelf, wie zou niet op Theater aan Zee willen staan en zichzelf en zijn creatie aan het grote publiek voorstellen !

Dat alle producties niet dezelfde uitstraling en creatieve waarde hebben, is maar normaal. Trouwens een acteur of zanger heeft ook wel eens een slechte dag. Zo komt de gerenomeerde Kleinkunst Academie in Amsterdam er minder goed uit dan verwacht en zitten er in Jong Muziek Werk ook wel zwakke schakels. Neem maar Line Van Wambeke die haar eindwerk van de Studio Herman Teirlinck presenteerde. “Dance on my fase” kon mij in geen enkel opzicht overtuigen en het allegaartje van (sentimentele) songs deed mij meer aan een nachtclub dan aan een tour de chant met karakter denken. Trouwens waarom een Oost-Vlaamse persé in het West-Vlaams wil zingen is mij een raadsel of heeft Flip Kowlier zoveel los gemaakt dat het West-Vlaams dé zangtaal is.

Daartegenover was “Dez Mona” een toffe ontmoeting van een zeer goeie zanger Gregory Frateur en zijn contrebassist Nicolas Rombauts. Het is een niet alledaagse samenstelling en concert dat door de eenvoud en de muzikale aanpak begeestert en aanspreekt.

Ook fantastisch was “DuXtrou” een poëtisch realistisch dansspektakel waarbij choreograaf Mark Bogaerts acteurs en dansers met elkaar laat spelen en communiceren. Wij ontdekken weer een andere zijde van Karel Deruwe, Jeron Dewulf of Helga Vanderheyden die in deze fijne maar zeer gevoelige productie bewijzen dat ze meer kunnen dan in “Familie” spelen. Mark Bogaerts, behandelt op zijn eigen wijze de thematiek rond verkrachting en aanranding met daarbij voorop het geval Dutroux . DuXtrou is dan ook een poëtische choreografie die aanspreekt en gevoelens losmaakt

Een toffe ontdekking en vaststelling is dat er vele goeie jonge muzikanten in de wachtkamer zitten en klaar staan om het grote werk aan te vatten. Wij onthouden zeker de gitaristen van Marie Koop die technisch zeer bedreven zijn en feilloos de Fado uit hun gitaar toverden. Ook de trombonist van Mira Bertels mag bij het rijtje.

Zoals ik reeds schreef de Comedy is ook weer dit jaar het zwakke broertje en buiten één productie of artiest per avond is er niet veel aan Comedy op Theater aan Zee te bespeuren. Gelukkig had men toch nog ManManMan en dat wordt, na nog wat rijping, zeker het kruim van Vlaanderens cabaretscène.