Met de 4 passages uit Frederic Devreeses ‘Benvenuta’ suite hebben ze echt mijn hart gestolen. Omdat uit dat jonge hart de modernere klank getapt wordt. Er hangt plots een totaal andere energie in de ruimte. Zoiets als uitdaging. En gepast, want voordien was de volzette kerk geboeid geraakt door de herkenbaarheid van Dvorak, Mozart, Van Beethoven en Schumann. Zo virtuoos gebracht, dat iedereen de gelukzalige momenten van rust en zekerheid over zich liet spoelen. Golven. Je zag nog een beetje verwarring bij de lange paragrafen van Dvorak. Met Mozart was men op meer gekend terrein geraakt en Beethoven plus Schumann bevestigde wat meteen duidelijk was: de capaciteiten van het drietal geven je een vrijheid die zelden door die jonge geest gegeven kan worden.

Tot aan Devreese. In de werveling van klanken herken je de oorspronkelijke orkestratie. Je voelt de kracht van het onbestaande orkest in de beroering van de snaren. Karaktervol in de cello, tergend en leidend in de viool, monumentaal in de atletiek van de piano. Als een soort jazz zwelt het geconcentreerde geweld tot de verwachte climax van dissonanten en getergde accenten. Prachtig. Zo aanstekelijk dat een aangekleefde tango van Brossé te lief als bisnummertje moet overleven.

Wanneer bijna iedereen de kerk verlaten heeft, en de meisjes in het tumult van een staande ovatie hun bloemen niet eens krijgen, nodigt hun begeleider Marcel Lequeux hen uit een try-out te geven van het opgelegde werk voor een Finse wedstrijd. Hij legt aan het handjevol blijvers uit dat het een modern stuk betreft, dus moeilijk, enzovoort, en zo meer. 10 minuutjes worden we ondergedompeld in een Fins landschap van druppels en uitgestrektheid, van water en moeras, van plots geluk en de twijfel over de grenzen van veiligheid. Het publiek heeft het begrepen: ze noemen het met een zucht van opluchting een romantisch beeld. Wat op partituur staat hebben zij voor die tros leken verstaanbaar vertaald.

Achter in de kerk staan twee gelukkige ouders die de zusjes veilig naar een wam huis brengen.