1. Dat de fasering van de renovaties aan het Oostends Historisch Museum behouden blijft en dat de ingebruikname van alle lokalen dus gegarandeerd wordt.
2 Dat Oostende als wettelijke entiteit moeilijk zomaar kan instappen bij snelle aankoop van historische stukken, maar dat er wel via tussenpersonen kan en mag gewerkt worden. Hij verwijst daarbij naar de aankoopconstructie van de laatse IJslandvaarder “Amandine”, in eerste instantie als beveiligende maatregel door de Vrienden van de Stedelijke Musea om dan heel snel nadien door de stad overgenomen te worden.
3. Dat Oostende ruim investeert in het archeologische patrimonium dat bij iedere spadensteek aan de oppervlakte komt. De tentoonstellingen rond het Belegjaar bewijzen die inzet.

Wat het tweede punt betreft stond schepen Verstreken ooit voor een aanbod historische documenten met een museale waarde waarvoor géén budget was. Dat zijn cruciale momenten die de omvang en de wetenschappelijke waarde van een archief bepalen. Wat toen gebeurd is, kon men mij op het stadhuis niet direct vertellen. Wat wel zeker is, is dat het Archief van Oostende sinds ongeveer het aantreden van burgemeester Jean Vandecasteele ‘heropgestart’ werd. Dat betekent: vanaf dan beredeneerd bewaren en terug opbouwen. Het klinkt tijdloos: het verleden heropbouwen. Uit wereldoorlogen, belegeringen en bouwpromoties. Burgemeester Vandecasteele: “het rijke archief van de stad verdween onderandere met de brand van de bibliotheek en het stadhuis op de markt tijdens de meidagen 1940.” Die “onderandere” doet vermoeden dat er ofwel veel in andere handen is verdwenen en dat de brand toen verkeerd benaderd is geweest. Noemt het: te laat het archief ontruimd? En waarom heeft mijn moeder het altijd over de bankkluizen van Oostende waar het waardevolle van de stad in veiligheid werd gebracht om er nooit meer uit te komen?