Een Nederlandstalige bloemlezing met teksten van Jacques Brel werd nog nooit uitgegeven. Buiten de vertalingen van Ernst van Altena moeten de luisteraars het doen met occasionele vertalingen van een enorm aantal artiesten die maar al te graag een nummer van Brel op hun repertoire nemen.

Johan Anthierens liep al lang met het idee rond om een bundel met Brel-vertalingen uit te geven. Zijn ziekte en overlijden in 2000 dwarsboomde zijn plannen. Toch liet hij het opzet van het boek en een selectie van nummers met een lijst van mogelijke vertalers achter.

“Ne me quitte pas/ Laat me niet alleen”, is dan ook gebaseerd op Anthieren’s keuze. Een keuze die hij in nauw overleg met Karl Crabbé (medewerker van de Fondation Jacques Brel in Brussel) maakte. Ook het uitgangspunt “een zingbare vertaling” maken is gerespecteerd. Daarom werden Benno Barnard, Geert van Istendael en Koen Stassijns aangezocht om de vertalingen te maken.

Wie door het boek loopt ontmoet een Brel die in de eerste plaats een Franstalige Brusselaar is en naast Brussel ook van het Parijse leven houdt. Zijn provocaties naar de Vlamingen toe komen meer uit een fustratie dan uit haatgevoelens. Brel, schopt graag tegen de gevestigde waarden zoals de katholieke kerk. Toch is hij niet anti-religieus. De bloemlezing is goed gekozen zodat de lezer verschillende tijdsbeelden, gemoedstoestanden en zienswijzen krijgt.

Het boek is interessant omdat naast de teksten en de vertalingen ook achtergrondinformatie wordt gegeven en een grote discografie met verklaringen wordt gepubliceerd. Zoals de andere discografies is ook deze niet volledig.


“Ne me quitte pas/ Laat me niet alleen”, is een mooi boek, een hulde aan Brel waardig. Toch zou het interessant zijn om de verschillende vertalingen, die in de loop der jaren zijn gemaakt, naast elkaar te leggen. Vergeten wij niet dat de Vlaamse chansonnier Will Ferdy ook vele liederen heeft vertaald.