Dermez kruipt, onder de vlag van Podium Modern, terug in de huid van deze ogenschijnlijk rustige, wereldvreemde, paranoïde, neuro-psychiatrische volksmenner. Het personage ”le dernier flamand” steekt in Solo Slim opnieuw de kop op.
Hij heeft zich een binnenschip gekocht, om een nieuw leven te beginnen op een rivier. Eerste fase is de verbouwing van het schip tot woonboot. Op eigenzinnige wijze vertelt hij stap voor stap hoe hij te werk is gegaan bij de verbouwingswerken. Na een tijd kan hij echt gaan genieten van het leven. Zalige avonden, éénmansbarbecue, weg van de op hol gedraaide maatschappij. Maar op een gegeven moment beginnen de problemen. Hij begint zich te ergeren. Klootzakken van motorcrossers, een gefrustreerde gemeenteambtenaar, een fanatiek visser, een maniakale flik, een afgetrainde jogger, een vogelspotter, een bosjesneuker, noem maar op, ze maken hem het leven zuur. Hij wordt onrustig, voelt zich bedreigd, en op een eigenzinnige manier doktert hij een plan uit om zich van zijn belagers te ontdoen.
Eén voor één verdwijnen ze, in het niets, op zeer ingenieuze wijze zal later blijken, want niemand heeft ooit nog van hen iets vernomen…

Dermez balanceert in SOLO SLiM op een dun touw tussen zichzelf en het personage en verweeft de actualiteit met een thrillerverhaal.
De psychotische verteller neemt zijn publiek mee, maakt ze denkbeeldig medeplichtig en laat hen zien hoe een mens, onmens kan worden, zich kan ontpoppen tot een beestachtig individu, achter een menselijk masker.

In SOLO SLiM probeert Dermez een weerspiegeling te geven van het begrip mens, in al zijn vormen.