Het eerste nummer “Betaal” zet meteen de toon van deze niet alledaagse CD. De muzikante en vermaarde saxofonist Bertus Borger brengt niet alle dagen een CD uit en zeker geen liedjes-Cd waar hij het Nederlands boven het Engels verkiest. Bertus wil namelijk dat de luisteraars hem verstaan en begrijpen.

Zijn liedjes zijn zeker geen hoogstaande poëzie want Bertus schrijft in een verstaanbare omgangstaal, zeg maar de taal van de man uit de straat. Zijn teksten zijn gegroeid vanuit zijn leefwereld, benadering en zienswijze. Zijn teksten zijn zeker niet maatschappij kritisch, toch heeft Bertus een visie en vindt hij dat teveel stress de maatschappij beheerst. Daarnaast heeft hij iets tegen mensen die teveel met zichzelf bezig zijn en met hoogkleppen lopen.

De liefde, is één van zijn belangrijkste onderwerpen. Liefde,al zijn facetten zoals de drang naar maar ook de vergankelijk. DE hoop maar daarnaast ook het verdriet van een verbroken relatie. Bertus teksten zijn duidelijk, concreet en tijdloos omdat de liefde in al zijn perikelen altijd zal bestaan.

Wie Bertus Borger al aan de zijde van Raymond van het Groenewoud of solo heeft zien optreden weet dat Bertus een groot muzikant is en in alle genres en stijlen zijn man kan staan. “Z.G.A.N.” is dan ook een samenvloeiing van funk, soul, jazz, roots en blues met een groot hart voor rock’n roll, waarbij de solopartijen en de muzikale omkadering een belangrijke rol spelen. Trouwens naast de 9 liedjes staan op de CD twee instrumentale nummers.

“Z.G.A.N.” is een toffe Nederlandse Blues-Rock-CD, die goed is opgenomen, gemixt en gearrangeerd. Tal van prominente artiesten zoals Raymond van het Groenewoud en Ton Engels hebben graag aan het eerste Nederlandstalig project van Bertus meegewerkt.

Biografie:

Bertus Borgers werd geboren op 15 juli 1947 als oudste van 9 kinderen in
Vessem (N.Br.)en groeide op in het arbeidersmilieu van de Brabantse Kempen. Iedereen in de familie bespeelde een instrument of zong, zodat hij al van jongs af aan vertrouwd raakte met de geluiden en de activiteiten die met muziek te maken hebben.
Een van zijn eerste herinneringen is dan ook dat hij achter het
drumstel staat te trommelen tijdens de pauze van een repetitie van zijn pa's
dansorkestje (waarin zijn moeder zong). De repetitie was gewoon thuis in de
keuken.
Het gezin verhuisde naar Veldhoven en op zijn twaalfde ging hij bij de
plaatselijke harmonie waar hij een bügel kreeg. Zijn vader, Piet Borgers, die een gekend muzikant was in de streek, speelde hier de solo-trompet. Hij gaf zijn zoon de eerste muzieklessen, leerde hem noten lezen en nam hem mee voor een optreden in een café in Wintelre.
Samen met een accordeonist speelden vader en zoon een avond
lang tweestemmige melodieën en tot verbazing van de jonge muzikant-in-de-dop
drukte z'n pa hem op het eind van de avond fl. 12.50 in de hand. Op zijn
14de ruilde hij de bügel in voor een klarinet en ging lessen volgen aan de
Veldhovense Muziekschool.
De populaire muzieksoort onder de opgroeiende jeugd was rock 'n roll (1962)
en na veel zeuren werd er van de kinderbijslag een tenorsax gekocht. Twee
weken later zat Bertus in een band (The Evergreens en begon te spelen
met een flinke frequentie, hoewel hij nog nergens op de loonlijst mocht
vanwege zijn leeftijd. De belangrijkste eerste invloeden in deze tijd waren
de tenorsolo's op de platen van Little Richard, Fats Domino en Johnny and
the Hurricanes.

Als een jaar later de Beatles en de Stones het land binnenvallen, verandert
zijn hele kijk op muziek maken. Bertus gaat meer lead zingen, schrijft zijn
eerste liedjes en ontwikkelt zich in de dancings van de streek tot een
opvallend podiumdiertje.
Ondertussen maakt hij de HBS af en gaat op 17-jarige leeftijd bij Philips werken zoals iedereen in zijn straat. Al na enige maanden besluit hij om definitief muzikant te worden met als specialisatie saxofoon, gaat extra lessen volgen op de Eindhovense Muziekschool en doet in de zomer van 1965 succesvol toelatingsexamen op het Brabants Conservatorium. Hij moet - tegen zijn zin - klarinet studeren, want saxofoon werd niet geaccepteerd als volwaardig klassiek instrument.
Niettemin slurpt hij gretig alle nieuwe invloeden op die het conservatorium biedt en verdiept zich in de theorie achter de muziek. Bach, Beethoven en Strawinsky spreken hem met meest aan, maar na twee jaar weet hij dat ook deze muziek mijlenver weg staat van wat hij wil spelen en hij verlaat het conservatorium.

Doordat hij zich meer en meer ontwikkelde op de saxofoon, groeide zijn
belangstelling voor jazz en vooral Sonny Rollins en John Coltrane werden
grijs gedraaid, maar op het podium staat hij midden in de turbulente
ontwikkelingen die de popmuziek dan doormaakt.
Hij begint zijn eigen geluid te ontwikkelen tussen de gitaren in de
Eindhovense scene van de 60-er jaren, waar de bandjes bezig waren met het verwerken van de invloeden die van over de hele wereld aan kwamen waaien: van Rhythm & Blues, Soul, Jimi Hendrix tot Doors en Jefferson Airplane. Het wordt ook duidelijk dat hij geen jazzmuzikant wil worden ( hoewel hij tot op de dag
van vandaag een grote liefde ontwikkelt voor het werk van Miles Davis), maar
om eens iets anders uit te proberen besluit hij met een all-round orkest
naar Duitsland en Oostenrijk af te reizen om fulltime te kunnen spelen. Hier
komt hij terecht in Duitse nachtclubs en Amerikaanse legerbases, en krijgt
en passant zijn eerste inwijding in omgang met drank, drugs en andere zaken
die het nachtleven boeiend maken.
Na een jaar komt hij terug in Eindhoven en weet dat ook het
amusementscircuit niks voor hem is: het biedt absoluut geen ruimte voor
creativiteit, je moet optreden in lullige kledij, het grootste gedeelte van
het repertoire bestaat uit klotemuziek en je wordt weliswaar betaald, maar
behandeld als een hoer.

De popmuziek is dan echt in volle ontwikkeling (1968) en Bertus komt in
Dirty Underwear, de bekendste Eindhovense band van dat moment. De nieuwe
ideeën komen nu uit alle richtingen en rond popmuziek begint zich een ware
cultuur te ontwikkelen van ideologieën, mode, drugs en lifestyles.
In 1969 richtte Bertus zijn eerste eigen band met zelf geschreven repertoire
op: Mr. Albert Show, genoemd naar een verlegen roadie. De stijl was underground, wat inhield dat alle invloeden gebruikt mochten worden om muziek te maken die anders klonk dan wat er al was, de houding was anti-establishment en de Mr. Albert Show krijgt al vrij snel een contract, komt in de hitparade (Wild Sensation) en maakt 2 LP's (geproduceerd door Peter Koelewijn).
Door de landelijke bekendheid die hij krijgt door deze band, komt hij in
kontakt met andere Nederlandse popmuzikanten en hij wordt als gastsolist
gevraagd bij studio sessies en live door o.a. Golden Earring, Peter
Koelewijn en Hans Vermeulen ( het project Musicians Union Band).
De Mr. Albert Show valt uiteen in 1972 en Bertus speelt de komende 2 jaar in
de Amsterdamse hippieband Sail waardoor hij de Amsterdamse scene leert
kennen wat weer uitmondt in sessies en optredens met Hans Dulfer en de
mensen uit het Theo Loevendie Consort. Tussendoor wordt hij steeds meer
gevraagd als studiomuzikant in het Hilversumse, en schrijft een aantal
scores voor korte films.

In 1974 ontmoet hij een manager die hem overhaalt een demo op te nemen in de
Soundpush Studio te Blaricum; jongens van de Golden Earring, Eelco Gelling
en The Paay Sisters doen hierop mee. Na de opname vertrekt Bertus met de
Golden Earring voor een Europese en een Amerikaanse tournee`
als leider van de horn-sectie. Bij thuiskomst blijkt de manager een platenkontrakt te hebben versierd naar aanleiding van de demo, maar besloten wordt een volledig nieuw
album op te nemen in Soundpush. Dit wordt de eerste L.P. van Sweetd'Buster
In deze periode ontmoet hij Herman Brood, die bij dezelfde manager heeft getekend. De L.P. loopt aanvankelijk voor geen meter, maar Sweetd'Buster bouwt snel een live-reputatie op door hun opwindende concerten.
Herman Brood neemt zijn eerste L.P. op, waarop Bertus sax speelt en hun
manager, die opeens met de noorderzon is vertrokken, heeft zijn hele handel
verkocht aan Ariola. Plotseling gaan de platen van Sweet d'Buster en Herman
Brood lopen en zijn ze samen met Gruppo Sportivo de top van de Nederlandse
scene. Er volgen honderden concerten en Sweetd'Buster wordt een legendariese
live-band. Bertus speelt ook op de volgende L.P.'s van Brood (Spritz en Cha Cha) en Sweet d'Buster brengt na de eerste L.P. Sweet d'Buster nog Friction, het succesvolle live-album Gigs en Shot into the Blue uit.

Maar medio 1980 is de creativiteit in de band nagenoeg op, het grotere
succes blijft uit en het besluit valt om te stoppen. De manager uit het
begin van de 70-er jaren komt ineens weer te voorschijn en brengt de
demo-tape uit waar alles mee begon: Demo '74. In december 1980 speelt Sweet
d'Buster zijn laatste shows.

In maart 1981 neemt Bertus de draad weer op en toert met de Bertus Borgers
Band, maar al snel besluit hij voor een tijdje te stoppen, mede door een
belachelijke belastingaanslag. Het duurt ruim een jaar voor hij in Amsterdam
Herman Brood tegen het lijf loopt, die hem vraagt mee te gaan naar een
optreden. Bertus stapt weer in het busje en speelt met Herman de komende 2
jaar in binnen- en buitenland;In 1984 besluit hij weer een eigen band op te zetten, Groove Express later afgekort tot GROOVE, waarmee hij in het clubcircuit begint te spelen. De originele bezetting is Ton Dijkman drums, Renee Lopez bas en Erwin Ligten gitaar.
Tussen Bertus en de platenindustrie is nauwelijks contact maar dat weerhoudt
de "Groove" niet uit te groeien tot een geziene act op de rock-podia.

In de eerste helft van de 80-er jaren begint Bertus tussen de optredens door
ook workshops te geven voor popcollectieven en muziekscholen. Hij doet hier
flink wat ervaring mee op en wordt in 1986 door de Stichting Popmuziek Nederland gevraagd mee te werken aan het opzetten van een opleiding voor Popdocenten op het
Rotterdams Conservatorium. Ook na het opheffen van deze opleiding blijft hij
tot september 1998 aan dit instituut verbonden als ensembleleider en
coördinator popmuziek in de afdeling Lichte Muziek.
Met "The Groove" speelt hij tot 1993 en neemt in '91 een live-CD op (GROOVE-live), met
het typiese repertoire van favoriete bewerkingen en een selectie van eigen
nummers. In 92'neemt hij de studio-CD Cool in July op, begeleid door
muzikanten die in de loop der jaren in the Grrove hebben gespeeld. Daar
tussendoor zijn er nog een hele rits gastoptredens, zowel live als in de
studio voor o.a. Slagerij van Kampen, Barry Hay, Harry Muskee, Rosa King
Normaal en Raymond
van het Groenewoud. Ook speelt hij overal als gast met lokale muzikanten,
leidt jamsessies, produced enkele platen (voor o.a. Rosa King en Batmobile)
en verveelt zich dus nauwelijks.
In 1993 vraagt Raymond van het Groenewoud hem mee te doen in zijn eerste
theaterprogramma en Bertus stopt met "The Groove" omdat hiervoor geen tijd
meer is. Bovendien had hij het wel voor een tijdje gehad om een band te
moeten leiden wat ook wel eens lijden kan zijn en bij Raymond wist hij zich
verzekerd van een goede verzorging door manager Johan Kerckhof. Snel gewend aan deze luxe, blijft hij tot het einde van de eeuw de sideman van Raymond tijdens soms merkwaardige duo-optredens en is vast lid van Raymond's rockband "De Straffe Mannen".
Achtereenvolgens worden, vooral in de winter, de theatershows "Minister van Ruimtelijke Ordening", "Minister van Landsverdediging" en "Minister van Cultuur" (in duo vorm, bijgestaan door het gloedvolle Steylaart Strijkkwartet) uitgevoerd. Tussendoor doet hij nog een kort nostagisch toertje in Nederland met soulmate Brood.
In september 1998 ruilt hij zijn werkzaamheden op het Rotterdams
Conservatorium om voor het opstarten van de Rock Academie in Tilburg. In een
klein team (met Gerard Boontjes en Rita de Jong) worden nieuwe en
revolutionaire ideëen over popmuziek en onderwijs uitgewerkt, wat in
september 1999 resulteert in de start van het 1ste jaar Rock Academie, met
een dynamiese groep van 43 studenten.
Op het eind van 1999 wordt hij uitgenodigd door z'n oude Haagse vrienden van
Golden Earring op hun Last Blast of the Century toernee, waarmee ze hun
sabbatical year inluidden. Zo eindigt hij op het eind van het jaar op hun
live-cd en video. De millennium-wissel brengt hij spelend door met Raymond
in Brugge en Gent en besluit het in deze eeuw wat rustiger aan te gaan doen. Dat blijkt niet mee te vallen want ook in 2000 volgen weer veel optredens in België.
Vanaf september begint hij aan de voorbereidingen om weer op te gaan treden
met eigen repertoire. Dit resulteert in januari 2001 in een kort (try-out)
toertje met Belgiese muzikanten, de Foyer Rockband, en in de release van de
CD "Antwerpse Sessie". Hierop staan 8 nummers die Bertus in Antwerpen heeft
opgenomen en het is het eerste album(metje) dat hij volledig in eigen beheer
uitbrengt. Bij de optredens overtuigt hij zijn publiek met z'n nieuw
Nederlandstalig en instrumentaal repertoire. Het is begin maart 2002 als
Bertus de nieuwe studio van Audioworkx (Hoogeloon, N-Br.) induikt om 12
nieuwe nummers op te nemen voor een album dat in 2003 moet uitkomen. Cesar
Janssens zit weer achter het drumstel, Thomas Vanelslander komt met z'n
gitaar en Richard Plukker bast. Als gasten gaan we horen Raymond van het
Groenewoud, Floor Jansen en nog enkele studenten van de Rockacademie. In de
loop van het jaar maakt Bertus de nummers af, en in februari 2003 verschijnt
de single "Betaal" als voorloper van het album Z.G.A.N. Met Raymond maakt
hij de afspraak om enkel nog de duo's met 'm te spelen en hij verlaat dus
het fameuze gezelschap van de Straffe Mannen. Er volgen wat optredens
met een Eindhovense bezetting van de
Foyer Rock Band (waarin o.a.zijn jongste broer Ruud gitaar speelt) en hoewel
hij het druk heeft met zijn werkzaamheden op de Rockacademie doet hij er
tussendoor nog gastoptredens bij Ton Engels en Clemens van der Ven