Je stopte de studies Russisch en Europese Cultuur aan de Universiteit te Limerick. Wist je toen reeds dat je muzikant wilde worden vermits je reeds deel uitmaakte van “Aes Triplex”, samen met je broer Andy en Pat Kilbride?

Luka Bloom : Ken je Pat Kilbride? Een virtuoos muzikant en een leuke kerel. Maar inderdaad, ik wist reeds sinds 1970, toen ik 15 jaar was, dat muziek mijn roeping was. Ik verliet de middelbare school en was de jongste van zes. Mijn broer, Christy, toerde toen reeds de wereld rond als singer-songwriter. Mijn moeder smeekte mij om als enige een ‘waardig’ beroep te kiezen en naar de universiteit te gaan, hetgeen ik dan ook deed uit liefde voor haar. Maar de muziek doolde constant door mijn hoofd en haalde uiteindelijk de bovenhand.

Je speelde vervolgens eerst solo om daarna een band te vormen. Toch opteerde je in 1978 voor een solo-album “Treaty Stone”, meteen je debuut

Luka Bloom : Mijn leven speelde zich af in folkclubs. Het was er trouwens de énige plaats waar ik kon optreden. Soms kon ik enkele optredens versieren in Nederland, België en Duitsland. Toch beperkte mijn werkterrein zich hoofdzakelijk tot Ierland. Maar ik had een ‘vreemd’ gevoel: ik had de indruk dat ik er niet thuis hoorde, ook al hield ik van de folkmuziek. Mijn favoriete formaties waren Planxty en The Bothy Band.

Je speelde ook met deze bands

Luka Bloom : Meestal als voorprogramma. Zij waren tegelijkertijd ‘mijn Beatles en Rolling Stones’. Planxty vind ik persoonlijk één der beste bands die fantastische opnamen hebben afgeleverd waar ik nog dikwijls naar luister. Maar het Ierse publiek verkoos meestal het werk van James Taylor, Doc Watson en Neil Young, en niet het mijne. Dit zijn artiesten waar ik uiteraard ook van hou en door beïnvloed ben.

Was de muziek van Bob Dylan ook belangrijk voor het opbouwen van een eigen identiteit en een solo-carrière?

Luka Bloom : Helemaal niet, en dit vooral omwille van zijn stem. Ik werd pas twee jaar geleden een grote fan van Dylan toen ik hem bezig zag in een club te Dublin. Zijn cd “Time Out Of Mind” is een plaat die ik koester en die tot mijn favorieten behoort. In die tijd was ik vooral gepassioneerd door Engelse singer-songwriters als Nick Drake, John Renbourn, Bert Jansch, Martin Carthy, Nic Jones...ook al speelde ik er nooit.

Je speelde fingerpicking gitaar maar veranderde plots van spelstijl

Luka Bloom : Ik kreeg tendinitis en was wél verplicht, ook al was het aanvankelijk verschrikkelijk moeilijk om van stijl te veranderen. Een mens is soms een complex ‘wezen’: ik beschouwde muzikanten die met een plectrum speelden als minderwaardig. Ik hield ervan om gitaar te spelen op mijn manier en er leuke melodietjes en reels uit te toveren, zoals de Fransman Pierre Bensusan die hierin een grootmeester is; dit was voor mij het summum. Na het probleem met mijn hand moest ik twee jaar stoppen met spelen en vervolgens ‘flatpicking’ leren. Een nieuwe wereld ging voor mij open. Ik luisterde veel naar platen van Ray Charles, bluesartiesten en ontdekte tevens U2 en The Waterboys.
Tevens moest ik mij toeleggen om rechtopstaand te zingen en gitaar te spelen; sindsdien is dit ‘mijn handelsmerk’ geworden.

In 1983 formeerde je de post-punk/pop band “Red Square”

Luka Bloom : Het was eigenlijk meer een popformatie: de muziek klonk als “Aztec Camera” en had weinig te maken met “Clash” (lacht).

Waarom deze koerswijziging?

Luka Bloom : Tijdens de jaren ’70 en ’80 hoorde men in het folkmilieu eerder oudere, bewerkte songs, terwijl ik steeds iets nieuw wilde creëren. In feite vond ik pop en rock oervervelend, maar toen ik U2 en The Waterboys hoorde dacht ik in deze stijl iets zinvol te kunnen produceren. Mijn oorspronkelijk idee, bij de aanvang van mijn carrière, was in een band te spelen, hetgeen ik ook drie jaar probeerde. Maar de vele vergaderingen, de discussies, de ruzies en de financiële moeilijkheden om de kop boven water te houden, dreven mij opnieuw de solo-toer op. Er moet een zekere verbondenheid zijn tussen de muzikanten onderling; men moet elkaar aanvoelen en op dezelfde golflengte zitten. In principe moet je vanaf je jeugdjaren met elkaar omgaan en muziek maken, net zoals U2. Dit was bij Red Square niet het geval: ik deed de audities en speelde wél met prima muzikanten, die echter allen een stuk jonger waren dan ik: de vriendschap ontbrak.

Toen ik je jaren geleden te Brussel ontmoette, toen nog onder de naam Barry Moore, gaf je te kennen dat solo spelen je voorkeur genoot

Luka Bloom : Als solo-artiest reis je veel en ontmoet veel mensen, die later zelfs vrienden worden. Met een band is dit niet het geval: de muziekliefhebbers of zelfs gewone lui worden plots geconfronteerd met vijf à zes muzikanten. Hier is communicatie dikwijls uitgesloten.

Wanneer trok je voor het eerst naar The States?

Luka Bloom: In 1986, nog als Barry Moore, voor een aantal concerten. Na Red Square moest ik opnieuw totaal iets anders gaan doen. Ik schreef tal van songs, en dit in een heel korte tijdspanne, waarvan de meeste op “Riverside” verschenen zijn. Ik besefte dat ik eindelijk ‘mijn weg’ gevonden had! In 1987 trok ik opnieuw naar de USA, maar ditmaal beschouwde ik het als ‘een nieuwe start’: ik wist dat ik noch in Ierland, noch in de rest van Europa mijn droom kon verwezenlijken en trok de Grote Oceaan over met een nieuw repertoire en een nieuwe artiestennaam.

Je speelde in Washington D.C. en in Greenwich Village te New York

Luka Bloom: Dat klopt. Ik heb steeds een plan in gedachten gehad: geen demo’s, niet de platenmaatschappijen afschuimen, ook al wilde ik maar al té graag een album uitbrengen op een major. Ik besefte dat mijn live-optredens mijn grote sterkte en kracht waren. Ik overtuigde een kleine bareigenaar om mij een contract aan te bieden op woensdagavond, de minst drukke dag in Greenwich Village. Alle andere bars hadden weinig publiek, maar na zes à zeven weken zat de club waar ik speelde stampensvol. Via, via raakte ik in contact met Warner Records, en ik denk dat ik één van de weinige artiesten ben die een contract kreeg aangeboden zonder een demo af te leveren, maar omwille van mijn live show en omdat ze van mijn songs hielden.

“Riverside” was hiervan het resultaat, maar in feite had je in Ierland reeds een vinyl “Luka Bloom” opgenomen, waarvan veel composities terug te vinden zijn op je Amerikaanse debuut-cd

Luka Bloom : De plaat die jij vermeldt is bij manier van spreken maar tien minuten op de markt geweest. Het label was volkomen illegaal, hetgeen ik niet wist, zodat een goed album ‘lag te sterven’ in de kelders. Vandaar dat ik heel wat materiaal van vermelde vinyl heb gebruikt voor mijn eerste cd.

Is “Riverside” jouw impressie van de Stad New York?

Luka Bloom : Ik denk het wel. Men ontdekt er totaal verschillende levensbeschouwingen en ervaringen. Het was tevens de eerste keer in mijn leven dat ik zelfvertrouwen had. Ik ervaar het nog steeds als een schitterende periode in mijn leven.

Voor de opvolger “The Acoustic Motorbike” keerde je terug naar Ierland

Luka Bloom : Ja en neen. Ik leefde zowel in New York als in Dublin, al kwam ik wel tot de vaststelling dat mijn tijd in New York verstreken was.

Vervolgens verscheen “Turf”

Luka Bloom : Vele fans beschouwen dit als mijn beste plaat tot “Amsterdam” verscheen, omdat deze laatste een live-opname is en dichter aansluit bij mijn persoonlijkheid.

Van “Salty Heaven” hou ik het minst. Er is trouwens maar één song, namelijk “Don’t Be So Hard On Yourself”, opgenomen op “Amsterdam”

Luka Bloom : Ligt het ‘productiegehalte’ té hoog voor jou?

Ja, en juist daardoor krijg ik het gevoel dat het geen échte ‘Luka Bloom-cd’ is

Luka Bloom : Toch bevat dit album heel wat songs waarvan ik enorm hou en die ik regelmatig zing, onder andere “Ciara”, “Water Ballerina”, “Holy Ground” en “Forgiveness”, die ik één van mijn beste composities beschouw. Maar je hebt gelijk, in feite zou ik deze plaat opnieuw moeten opnemen, maar dan soberder. Het is inderdaad geen echte ‘Luka Bloom-cd’ geworden; ik denk dat je er eerder een ‘Sony gevoel’ aan overgehouden hebt (lacht uitbundig). Gek toch dat “Salty Heaven” bij tal van muziekliefhebbers zo geliefd is.
Na “Turf” wou ik onafhankelijk werken, maar toen kreeg ik het aanbod van Sony om “Salty Heaven” op te nemen vermits ze dol waren op de songs. Ik moet wél toegeven dat het interessant en indrukwekkend was om op te nemen in de “Abbey Road Studios”, ook al gaf men het geheel een overweldigende productie mee, én hier ben ik in de fout gegaan: ik was wellicht te fel onder de indruk van al deze bekende mensen met wie ik samenwerkte. Ik dreef steeds meer en meer af van mijn basisprincipe: eenvoud nastreven. Dit is mij wel gelukt op mijn laatste studioplaat “Between The Mountain And The Moon”, ook omdat ik onafhankelijk werkte.

“Keeper Of The Flame” kreeg nogal wat kritiek te slikken omdat het covers bevat. Vroeger had ik het ook niet begrepen op covers, maar ik ben daarin veranderd op voorwaarde dat de muzikant erin slaagt zijn eigen gevoelens en persoonlijkheid in de compositie te verwerken. Dit is je prima gelukt

Luka Bloom : Ik ben het volkomen met je stelling eens, al was ik bij de release reeds tevreden als men drie of vier bewerkingen mooi zou vinden. Toch is de cd bij het publiek beter onthaald dan ik had verwacht, al houdt niet iedereen van het album in zijn geheel. De bedoeling van “Keeper Of The Flame” was een hommage brengen aan diegenen die deze mooie songs geschreven hebben.

In 2000 werd je een onafhankelijk artiest

Luka Bloom : Eerst droomde ik van een platendeal, nu totaal niet meer (lacht). Ik wil wel samenwerken met labels, zoals “Culture Records”, maar wil tevens controle over het hele proces én totale vrijheid voor hetgeen ik wil doen en realiseren.

Is “Amsterdam” een “Greatest Hits-Live” cd?

Luka Bloom : Helemaal niet. Het is de registratie van een show op één bepaalde avond. Bij een live-cd worden meestal verschillende concerten opgenomen en daaruit de best klinkende nummers geplukt. Dit is hier niet het geval.

Zo gebeurt het inderdaad meestal. Waarom niet bij “Amsterdam”

Luka Bloom : Ik wou het magische moment weergeven van een concert dat van bij de eerste tot de laatste noot ‘een schot in de roos’ zou zijn. De uitdaging was ook een perfect evenwicht vinden tussen applaus en meezingers. Ik denk te mogen stellen dat we in ons opzet geslaagd zijn.

Je brengt je composities steeds op een andere manier, ook op dit album. Soms als een ‘pure’ singer-songwriter, soms met folky invloeden én bij momenten giet je er zelfs een scheutje rock’n’roll overheen

Luka Bloom “Delerious” is een rock song (luid gelach). Maar hetgeen je zegt is waar: ik speel en zing steeds verschillend. De monotonie slaat snel toe en leidt tot verveling bij de toeschouwers en onverschilligheid bij de artiest in kwestie.

De sfeer en de intensiteit op “Amsterdam” zijn geweldig

Luka Bloom : Ik had nog nooit in “Carré” opgetreden, maar ik kende wel de reputatie van de zaal: voor mezelf was het een voorrecht daar te mogen opnemen. Weet je, het was een maandagavond in februari en je verwacht niet dat alles zo perfect zou lopen: de akoestiek, de geluidsinstallatie zodat mijn zang en gitaar perfect klonk én uiteraard het publiek. Normaal bouw je een show op. Hier plugde ik mijn gitaar in en voelde het ‘magisch aspect’ waarover ik reeds sprak. “It was a wonderful night”!


Discografie:
- “Treaty Stone” (Mulligan Records): 1978 - Barry Moore
- “In Groningen”: 1979 - Barry Moore
- “No Heroes”: 1982 - Barry Moore
- “Luka Bloom” (Mystery Records): 1988 (niet meer verkrijgbaar)
- “Riverside” (Reprise Records – Warner): 1990
- “The Acoustic Motorbike” (Reprise Records – Warner): 1992
- “Turf” (Reprise Records – Warner): 1994
- “Salty Heaven” (Columbia – Sony Music): 1998
- “Keeper Of The Flame” (Munich Records): 2000
- “Between The Mountain And The Moon” (Munich Records): 2001
- “Amsterdam” (Skip – Culture Records): 2003
- “Amsterdam” 2lp’s met drie bonus tracks: “If I Were A Carpenter”, “Ciara” en “Lily In The Garden” (Skip – Culture Records): 2003



In een bomvolle zaal concerteerde Luka Bloom op dinsdag 29 april in de A.B. te Brussel. De omstandigheden waren prima: een schitterende akoestiek, die eigen is aan dit hoofdstedelijk muziekcentrum bij uitstek, een ‘warm’ geluid én een gemotiveerde artiest en publiek. Luka Bloom maakte hier dankbaar gebruik van en bracht, zoals gewoonlijk, een selectie uit zijn uitgebreid repertoire. Zoals steeds vertolkte hij zijn composities op eigenzinnige wijze en wist op gepaste wijze zijn set te variëren en een intieme sfeer te creëren. Deze talentvolle en sympathieke Ier heeft de gave om het publiek te bespelen, en dit met knappe songs en humor. Hij liet zich laconiek ontvallen dat hij niet begreep dat zangers zittend hun programma kunnen brengen. En inderdaad, Luka staat steeds rechtop en heeft ruimte nodig: een singer-songwriter met rock’n’roll allures. Soms heb je zelfs de indruk dat er verschillende gitaristen op het podium staan, terwijl bij andere momenten zijn zang en gitaarspel teder en zacht klinken.
Een verrassing was de aanwezigheid van een Algerijnse percussionist gedurende enkele nummers. Het oeuvre van Luka Bloom is ondertussen zo bekend geraakt dat de talrijke toeschouwers de meeste songs meezongen. Maar de artiest zorgde nog voor een verrassing door een aantal nieuwe composities te brengen.
Op de bus las hij een klein artikel over een vrouw die met Picasso geleefd had. Twintig minuten later ontstond de song “1986”, waaraan hij niets meer veranderde, en die hij in de A.B. op ‘pakkende’ wijze vertolkte.
Na een eerste ‘encore’ zong hij een lied “Don’t Be Afraid Of The Light That Shine Within You” dat niet op cd te vinden is, en hij normaliter alléén ten gehore brengt op 1 februari, de dag dat Mandela de eed aflegde. Na een zoveelste ‘encore’ moest de man, uitgeput, gebruik maken van de taboeret die de percussionist had achtergelaten; toch trakteerde hij ons nog op een prachtig nieuw lied met duidelijke Ierse invloeden, namelijk “The Healing Time”.
Het concert in de “Ancienne Belgique” mocht best resulteren in een live-cd “Brussels”.