Filosoof en zanger
Interview met Stef Bos

Op een zonnige donderdagnamiddag trekken wij naar café De Pajot in Neerpede om een babbel te maken met Stef Bos, die naar aanleiding van zijn nieuwe CD ZIEN bereidwillig een volle dag de pers te woord wil staan en uitleg wil geven over zijn ziens- en levenswijze en de diepe inhoud achter zijn teksten.

Stef Bos is geen zanger zonder meer, maar iemand die met zijn liedjes zijn filosofie over "het leven" verkondigt. Bij onze rit naar het verre Pajottenland vragen wij ons af waarom een Nederlandse-Antwerpenaar naar dat mooi stukje Vlaamse land aan de rand van Brussel trekt om zijn interviews te geven.

Bij onze aanmelding wordt het ons duidelijk. Is dit niet het café van Jeaninne, de vrouw die zovele glazen voltapte voor zijn vriend en collega Johan Verminnen? Inderdaad, Jeaninne is nu ook vandaag een beetje gastvrouw voor Stef die in de zonovergoten tuin met zicht op het glooiende land van de Pajotten zonder besef van tijd zijn verhaal vertelt. Steeds opnieuw en steeds met evenveel enthousiasme en overtuiging vertelt hij over zijn leven, zijn liedjes, maar vooral over de diepe achtertoon en inhoud die hij wil verkondigen.

Stef is een filosoof en gevoelig mens die veel nadenkt, veel observeert en ondanks hij het soms uitschreeuwt dat hij ongelovig is, veel geloof echt aan dé waarden van het leven, aan de vriendschap. Zijn teksten zijn vaak autobiografisch of hij verwerkt levensechte ervaringen die hem treffen. Vaak ontdekt hij maar het mooie, het geluk, wanneer het voorbij is. Hij voelt zich verwant met Brel, maar wil geen Brel zijn, hij is en blijft Stef Bos. Dit illustreert hij met een eigen vertaling van "Jef", dat nu zijn lied en ode aan Brel geworden is. Hij vertelt dat men geen liederen letterlijk kan vertalen, maar dat men wel het thema en de diepe achtergrond kan omzetten in een eigen chanson.

Stef Bos is een minzaam mens, een levengenieter die nog de kleine dingen rondom hem ziet, die niet "de vedette" is, maar de troubadour die zijn liedjes zingt in de hoop dat anderen daar iets in vinden dat hen boeit. Hij doet afstand van zijn liedjes en wil dat iedere luisteraar er zijn lied van maakt. Hij vertelt dat hij bepaalde liedjes moet schrijven omdat situaties in zijn leven hem ertoe dwingen. Zo vertelt hij over het afscheid van zijn vader, toen hij de man op de laatste ogenblikken van zijn leven zag zitten, besefte hij dat hij nog zoveel wou zeggen. Zo ontstond "Papa".

Toen wij vertelden dat wij dit liedje bij de crematie van ons eigen vader draaiden, dan vertelt hij dat "dit" juist zijn bedoeling is. Hij is de aangever en hoopt dat iedere luisteraar er "zijn" lied van maakt. Stef Bos is nog lang niet uitgezongen en vooral nog niet uitgepraat. Hij filosofeert en is steeds op zoek naar de diepe achtergrond van het leven, van het geluk of moeten wij schrijven "zijn" geluk.

Harry De Bock