Serge komt zeker terug.
In 't Zonnetje zoekt Serge in donkere dagen een beetje licht

Tien jaar lang stonden Serge & Rita samen op het podium met hun Antwerpse levensliedjes. Maar net toen ze die verjaardag hadden gevierd in de Arenbergschouwburg, sloeg het noodlot toe: Rita overleed op 18 augustus 1998 aan een hersenbloeding. Voor Serge begon er een donkere periode, want met Rita viel niet alleen zijn podiumpartner, maar ook zijn grote liefde weg.

Nu twee jaar later begint hij aan een nieuwe carrière. De CD "De Beste Liedjes van Serge en Rita", een hommage aan zijn overleden muze, is het startschot.

Serge, wat betekende Rita voor jou?
Serge: Alles, ze was de vrouw van mijn dromen, de moeder van mijn kind, mijn inspiratiebron en mijn partner tijdens de optredens. Bij haar dood, twee jaar geleden, viel dat allemaal in een klap weg. Nu zit ik hier in café 't Zonnetje. Ik vind hier troost. Zie je al die zonnetjes aan de muur? Hier schijnt de zon altijd. Hier vind ik mijn vrienden, hier is mijn fan-club en hier zing ik.

Moeten we deze nieuwe CD zien als een eerbetoon aan Rita?
Serge: Absoluut. De CD "De beste liedjes van Rita & Serge" bevat de liedjes die zij het liefst hoorde en zong. Ze schreef zelf geen teksten, maar veel van de onderwerpen werden door haar aangegeven en komen vanuit haar hart. "Nen ouwe mens" bijvoorbeeld is er gekomen omdat ze bejaardenhelpster was.

Hoe zijn jullie een duo geworden?
Serge: Ik was ergens aan het zingen en er wandelde plots een blonde schone binnen. Het duurde niet lang of er werden afspraakjes gemaakt. Bij een van mijn optredens niet lang daarna werd een Engelstalig nummer aangevraagd. Ik zong de eerste zinnen van "Let it be me" en plots viel Rita in... Het duo "Serge en Rita" was geboren.

Zong jij al lang toen je Rita leerde kennen?
Serge: Ik heb vanaf 1959 altijd muziek gemaakt. Het begon met de "Kipling band" een skiffle-groep uit de scouts. Omdat ik die muziek niet zo zag zitten, ben ik de rockgroep Ricky Evens and the Dream Birds begonnen. Tijdens mijn legerdienst begon ik bij "The Pebbles" te spelen. Op hun eerste single staan trouwens composities van mij. Ook heb ik nog een tijd opgetreden als Tony Condor. Ik combineerde mijn zangcrarrière tot 1982 met een professionele carrière bij de Oostenrijkse luchtvaartmaatschappij. Toen moest ik stoppen met vliegen wegens een oorletsel. Vanaf dat moment ben ik mij volledig op het zingen gaan toeleggen.

Je begon als Engelstalig zanger. Hoe stapte je over naar het Antwerps?
Serge: In 1979 bracht Kamiel Sand, van de kleine platenfirma"Candel-records", mij van de Engelstalige muziek naar de Nederlanstalige smartlap à la Eddie Wally. Niet lang daarna overtuigde de schilder Jan Batist mij ervan om in het Antwerps te zingen. Hij hoorde mij optreden en zei "ge moet dat in 't Anwerps doen dat klinkt veel beter". Zo heb ik mijn eerste liedje - "Een oude zeeman" - in 't Antwerps geschreven. De Antwerpse singer/songwriter "Serge" was geboren en het Engelstalig repertoire was voorgoed verleden tijd.

Als je dan toch zo van het Antwerps houdt, waarom was je dan als Engelstalig zanger begonnen?
Serge: Engelstalige muziek was voor mij, als jonge knaap, doodgewoon omdat ik in Engeland ben geboren. Mijn ouders waren weliswaar Antwerpenaren, maar ze moesten tijdens de oorlog naar Kingston. Mijn moeder werkte namelijk voor het Ministerie van Koloniën en mijn vader bij de R.A.F.. Toen de regering, na de Duitse inval, naar Engeland trok, moesten ze mee. In 1946 kwamen wij even terug naar Antwerpen. Maar niet voor lang. Omdat mij vader voor Sabena naar Londen moest, gingen wij tot 1952 in de omgeving van Londen wonen. Dankzij mijn ouders ben ik, ondanks mijn Engelse opvoeding, Antwerpenaar gebleven in hart en nieren.

Even terug naar het heden. Heb je, na het verlies van Rita, nog inspiratie om liedjes te schrijven?
Serge: Ik heb lang geen woord of noot op papier gekregen. Maar nu begin ik er weer aan. Alle liedjes die ik zing, zijn eigen composities. Rita was een grote hulp, maar nu moet ik het alleen doen. Ook het schrijven van de teksten. Dat gebeurt trouwens op een erg spontane manier. Een lied groeit bij mij vanuit een klein idee. Ik zie iets of hoor iets en ik schrijf snel enkele zinnen neer. Ik ga niet aan mijn werktafel zitten om te schrijven. Ik schrijf veel over Antwerpen, mijn stad met haar schilderachtige pleintjes en straatjes, maar ook met haar kroegen, hoeren en haven. Het is een boeiende stad die mij erg inspireert.

Heb je nog nieuwe plannen?
Serge: Momenteel treed ik weer op. De vroegere duetliedjes zing ik nu solo. Een orkest kan ik mij niet meer veroorloven. Maar als ik muzikanten nodig heb dan kan ik wel nog rekenen op de mannen van vroeger.

Ik wil mij ook inzetten voor het Antwerpse lied. Dat heeft een mooie toekomst. De nieuwe CD "Het Beste van Serge en Rita" loopt goed en kijk eens hoeveel succes Katastroof nu heeft.

Mocht ik de middelen hebben dan zou ik nog eens een grote reünie met alle Antwerpse artiesten willen organiseren zoals bij "10 jaar Serge en Rita". Maar veel steun van officiële zijde moet ik niet verwachten, vrees ik. De provincie doet niets voor haar Antwerpse dialectzangers. Waarom krijgen wij bij voorbeeld geen kans in het openluchttheater van het Rivierenhof. Behalve Katastroof stond daar niemand. En er zijn nochtans genoeg waardevolle kandidaten: Stafke Fabri, De Apjaars, The Strangers, Filet d'Anvers, Ed Kooyman en Herman Van Haeren en Wannes (Van de Velde), want die mogen wij niet vergeten.

De meeste energie gaat nu naar mijn eigen optredens. Ik wil echt een nieuwe carrière uitbouwen.

Maar zoals vroeger met Rita kan het nooit meer worden. Met een stevige handdruk nemen we afscheid in café 't Zonnetje.

DISCOGRAFIE :
Buiten 2 LP's heeft "Serge en Rita" twee full-CD's Antwerpen in chansons - bij "Doe produkties" nr. DOE 94.119 De beste liedjes van Serge en Rita - bij "Tune records" nr. CD 860 128

Harry De Bock