GidovanGent De zwerver-zanger die zijn Gentse heimat terugvond.

Het verhaal van Gido is als een sprookje. Eens was hij een welvarend, materialistische man. Maar na familiale problemen verkocht hij alles en trok hij met een rugzak en met een gitaar als enige gezel de wijde wereld in. Na drie jaar zwerven, belandde hij berooid in Spanje. Daar kwam een nieuwe ommekeer. Als straatzanger verzamelde hij de nodige pesetas om terug te keren naar Gent. Nu timmert hij in zijn geboortestad aan een muzikale carrière, gewapend met een hoop zelfkennis en levenswijsheid.

Op een hete zaterdagmiddag, ergens half augustus, loop ik op het Genste Veerleplein Dirk Dauw, verantwoordelijk voor de Gentse editie van Het Laatste Nieuws, tegen het lijf.
"Hé Harry, weet je al dat Gido een full-CD uitbrengt? Geloof je me niet? Vraag het hem dan maar zelf, hij zit daar op het terras bij Henk."

GidovanGent ontdekte ik enkele jaren geleden tijdens de Gentse Feesten, toen hij optrad in de Hotsy Totsy in de Hoogstraat. De singer/songwriter heette toen nog gewoon Gido. Zijn muziek beviel mij onmiddellijk. Ik zag in zijn stijl en liedjes de figuur van Brel terug.Sommigen vonden die vergelijking overdreven. Maar sindsdien heeft Gido veel van die critici overtuigd.

De regen had de zon verdreven toen ik Gido begin september voor een gezellige babbel terugvond in café Zénon bij Henk. Toeval of niet, maar voor mij prijkte daar een expressief schilderij met de kop van Brel, rokend en al een beetje door het leven getekend.

Ik heb je ooit de Gentse Brel genoemd. Vind je dat zelf terecht?
Gido : Ik heb mij altijd met Brel verbonden gevoeld. Niet dat ik zijn repertoire echt ken, maar ik heb hetzelfde karakter en doorzettingsvermogen. Hij is er geraakt. Ik timmer nog duchtig aan de weg. Met mijn eerste full-CD heb ik alvast een belangrijk doel bereikt. Het nageslacht zal weten dat Gido bestaan en geleefd heeft.

Je bent wel een laatbloeier?
Gido : Ja en neen. Ik tokkel al sinds mijn zeventiende op mijn gitaar. Ik was een vurige fan van Neill Young. Het gevoel dat hij in zijn liedjes legde, sprak mij sterk aan. Maar ik heb nooit muziekles gevolgd en kan geen noot op papier zetten. Mijn gitaar is mijn vriend. Het was de enige gezel die meemocht toen ik besliste de wijde wereld in te trekken.

Was je zwerftocht een bewuste keuze?
Gido: Zeker. Na mijn relatie breuk heb ik alles verkocht. Ik was het materialistische wereldje beu en wou weg om mij te herbronnen. Ik ben door India, Thailand, Maleisië, Borneo, ... getrokken. Onderweg zette ik mijn gevoelens in liedjes om. Op deze tocht leerde ik mijzelf kennen.
Toen mijn geld op was, ben ik in Spanje op de straat beginnen spelen. Na drie jaar stond ik weer in Gent.

Speelde je toen al je eigen nummers?
Gido : Neen, ik speelde uitsluitend covers. Maar ik stelde vast dat het publiek mijn liedjes graag hoorde. Eens in Gent heb ik beslist om als zanger verder te gaan.

Je schrijft nu uitsluitend in het Gents. Dat moet het moeilijk maken om ook buiten Gent door te breken.
Gido : Die vraag wordt mij dikwijls gesteld. Maar ik ben het daar niet mee eens. Kijk maar naar Twarres. Geen Nederlander of Vlaming die de tekst begrijpt, maar toch heeft de groep succes. Willem Vermandere is nog zo'n voorbeeld.
Aanvankelijk maakte ik trouwens nummers in het Algemeen Nederlands. Maar als echte Gentenaar rolt mijn "r" vreselijk. Het is voor mij bijna onmogelijk om perfect AN te zingen. En dus maakte ik een logische keuze: voor het Gents.

Waarover schrijf je?
Gido : Mijn liedjes zijn allemaal autobiografisch. Ze komen uit mijn leefwereld. Ik schrijf over de toestanden die ik zie en meemaak, over de natuur, mijn hond, mijn leven,...
De basis van veel liedjes vind ik in cafés, de sociale ontmoetingsplaats bij uitstek. De meeste teksten ontstaan op een bierviltje.

Hoe groeit zo'n nummer dan?
Gido : De uiteindelijke tekst is een huwelijk van veel losse frasen, die ik op een bepaald ogenblik samenzet. De muziek ontstaat spontaan. Ik ken geen noot muziek, maar ik heb geen moeite om een melodielijn op mijn teksten te zetten. Momenteel heb ik zo'n 150 liedjes waarvan de tekst op papier staat. De melodie van al die nummers zit opgeslagen in mijn bovenkamer. Hopelijk kan ik ze ooit allemaal opnemen. Anders gaan ze verloren.

Wie heeft de selectie gemaakt voor de CD?
Gido : Op de CD staan maar dertien nummers. Tien daarvan heb ik zelf gecomponeerd. Drie andere zijn bestaande nummers waarop ik een Gentse tekst schreef.
Dirk Blanchart, die de productie voor de CD deed, heeft mij helpen kiezen. Ik moet toegeven dat ik zeer tevreden ben over het resultaat. Geloof mij, er staan mooie nummers op deze CD. Soms wat swingend, zoals de single-CD "Mayuko".
Ik vind ook dat de liedjes op de CD een goed beeld geven van wie Gido is.

Hoe kwam je terecht bij Dirk Blanchart? Dat is toch niet de eerste de beste.
Gido: Ik heb met een vriend een vennootschapje opgericht om een CD te kunnen opnemen. Mijn vriend kende Dirk en zo is hij bij ons geraakt. De demo heb ik naar 5 labels gestuurd, Drie reageerden positief, maar Hans Kusters heeft de knoop doorgehakt en HKM is nu de fiere bezitter van de eersteling van GidovanGent.

De echte ontdekker van Gido is blijkbaar journalist Dirk Dauw?
Gido: Dat is een lang verhaal. Tijdens mijn zwerftocht had ik een poëtische ode aan Gent geschreven, in het AN. Terug in Gent stuurde ik dat nummer naar de burgemeester. Die bleek erg vereerd en gaf het door aan de organisatoren van de Keizer-Karelfeesten, die er echter niets in zagen. Dat maakte mij een beetje boos en triest.

Nadien besloot ik een echt Gents Keizer-Karelied te schrijven. Het werd weer niet aanvaard. Maar in café Den Turk werd het wel gedraaid. Aan de toog zat een man die bij de patron informeerde naar de maker van het nummer. Toevallig zat ik op dat moment naast hem aan de toog. We zijn beginnen praten en de volgende dag stond mijn verhaal in het lang en het breed in de krant.

De CD is af en ligt binnenkort in de winkel. Wat is de volgende stap?
Gido : Een eerste doel is bereikt. Ik ga het nu weer even rustig bekijken. Door mijn zwerftocht heb ik bewuster leren leven. Ik heb niet zoveel nodig om te overleven. Met mijn optredens kom ik rond. Ik voel mij trouwens prima, en dat is belangrijker dan rijk zijn.
Mijn zwerversbloed stroomt trouwens nog altijd. Onlangs heb ik opgetreden tijdens een vernissage van de Gentse galerie "De Muze" in Cuba. Nadien heb ik nog een maand door Mexico gezworven. De teksten voor de covers op de CD werden in die tijd geschreven.

Hoe kunnen organisatoren GidovanGent boeken?
Gido : Alles is mogelijk. Ik heb een vaste band van vier leden, die nog met een violist kan worden aangevuld. Maar ik treed ook solo op. Ik heb nog geen bureau of management, maar moet daar dringend werk van maken. Maar ik wil de touwtjes wel zoveel mogelijk zelf in handen houden.

Kijk je uit naar de CD-voorstelling?
Gido : Ik wou dat het al 6 september 19u was. Ik hoop op een grote belangstelling in café Den Turk.

Op dat moment kruist Stef Bos het Veerleplein. Gido stuift naar buiten om het nieuws van zijn CD aan Stef te vertellen. Ik drink mijn lekkere Engelse appelcider uit en neem met een brede groet afscheid van Gido en de gastheer. Als ik opsta, lijkt het of Brel aan de muur eventjes lacht. Blijkbaar kan hij zich best vinden in mijn vergelijking tussen hem en Gido.

Wie interesse heeft, kan Gido contacteren op 0486/622713.

Harry De Bock