De zin en vooral onzin van lichaamsverbouwing Els De Schepper kroont zichzelf elke avond tot "Lustobject".

Els De Schepper, één van de weinige Vlaamse cabaretières die ook in Nederland furore maakt, trekt met haar vijfde avondvullende show door het Vlaamse land. De reclamecampagne voor "Lustobject" bestaat uit twee affiches: een van magere Els, die wat sip kijkt en een van rondborstige Els, die breed lacht. De redacteurs van KKunst vochten om uit te maken wie de schone cabaretière mocht interviewen. De winnaar trok Els voor een knusse babbel naast zich op de sofa van de Arenbergschouwburg.

In verschillende interviews vertel je dat je als kind lelijk was. Dat kan je toch niet menen?
Els: Als ik nu naar de foto's van vroeger kijk, dan valt het nog mee. Ik was niet zo lelijk als ik mij toen voelde. Maar ik had steunzolen, vettig haar en een beugel. Dat stemde niet overeen met het imago dat ik mezelf wilde geven. Eigenlijk is dat waar "Lustobject" over gaat. Over het gebrek aan zelfvertrouwen van mensen. Ik zoek een antwoord op de vraag: waarom laten mensen hun lichaam verbouwen?

Hoop je met dit programma complexen van je af te schrijven?
Els: (lachend) Zeker niet. Van mijn complexen, als ik die al had, heb ik geen last meer. "Lustobject" is gegroeid vanuit de ervaring dat "den buitenkant" voor velen belangrijker is dan het innerlijke.

Ik vraag mij af waarom dat zo is. Ik wou weten waarom mensen aan hun lichaam laten prutsen en verbouwingen laten uitvoeren. In de voorstelling zit maar een zeer klein deelte autobiografie. In "De Witte Negerin" was dat anders. Dat programma draaide echt om mijn persoon.

Krijgen de toeschouwers in "Lustobject" ook antwoorden op die vragen?
Els: Neen. Ik kom in mijn programma niet tot conclusies. Ik vertrek bij de herinnering dat ik mijzelf als kind en puber lelijk vond. Van daaruit stel ik de vraag: "Waarom verbouwen mensen zichzelf?" In de show zoek ik mogelijke antwoorden. Maar een echt sluitend antwoord lever ik niet. En ik ben zeker geen moralist.

Om het verhaal boeiend en herkenbaar te maken, laat ik tussendoor wel bekende figuren zoals Betty, Pamela Anderson, ...de revue passeren.

Is Betty nu ook al in jouw show doorgedrongen?
Els: Het fenomeen Betty is een symbool van onze tijd. Het is zeer merkwaardig dat zo iemand die nog niets bewezen heeft en die eigenlijk niets bijzonders kan, behalve een afgrijselijk lachje uitstoten, zoveel aandacht en bewondering krijgt. Zelfs qua uiterlijk is ze niets bijzonders. Ik vrees dan ook dat ze binnen de kortste keren "geconsumeerd" en opgebrand zal zijn.

Trek je in "Lustobject" ten strijde tegen dat soort maatschappij?
Els: Ik zeg daar wel iets over, maar ik ga daar niet te diep op in. Ik wil geen politiek cabaret brengen.

Hebben je bezoekers geen boodschap aan scherpe maatschappijkritiek?
Els:Ik ben er bijna zeker van dat de mensen voor het amusement naar mijn programma's komen. Ik voel mij bovendien goed bij programma's waar een duidelijk jing en jang in zit. Ik streef naar een tragi-komisch effect. Ik streef er niet naar dat mensen van mijn programma's wijze worden. Ze moeten zich vooral amuseren. Als ze na de voorstelling over bepaalde onderwerpen nadenken, dan is dat leuk meegenomen. Maar dat hoeft niet.

Waar komt het idee voor "Lustobject" vandaan?
Els: Het werk aan "Lustobject" is twee jaar geleden begonnen. Ik zag toen iemand op een cover van een tijdschrift staan waarvan ik dacht: 'die moet ooit mooi zijn geweest, waarom heeft die zich zo laten verbouwen?' Dan begon het lezen en opzoeken. De derde stap is dan teksten schrijven. Dat moest ik trouwens niet alleen doen. "Lustobject" is het werk van een schrijverscollectief met vier leden.

Je lokt toeschouwers met twee verschillende affiches. Geef eens een woordje uitleg?
Els: De kritiek op de lichaamsverbouwingen, die ik tijdens de voorstelling lever, wordt ook weerspiegeld door die affiches. De eerste affiche is een slanke Els, die een beetje chagrijnig kijkt. De tweede geeft een beeld van een dikke Els, die lachend kijkt en zegt "hé kijk eens, ik ben ook een schoon wijf ".

Kijk jij zelf eigenlijk veel in de spiegel?
Els: Natuurlijk. Niet om te kijken wat er allemaal verkeerd is met mijn lichaam, maar om ervoor te zorgen dat ik er goed uit zie. Ik ben een vrouw en elke vrouw wil er toch goed uitzien. Vrouwen willen toch allemaal behagen, verleiden,... Ze zijn gemiddeld veel meer met hun uiterlijk bezig dan mannen. Ik ga fitnessen en probeer er perfect uit te zien. Maar ik zal mij niet laten verbouwen.

Je bent nu al aan je vijfde programma toe en bent stilaan een oude rot in het theatervak. Was je eigenlijk voor het theater voorbestemd?
Els: Neen, zeker niet. Ik was zeker geen geboren actrice en ik kom niet uit een artistiek milieu. Hoewel mijn ouders wel creatief bezig waren.
Voor mijn achttiende kende ik het genre kleinkunst amper. Ik ging bijna nooit naar theater. Maar via de plaatselijke discotheek leerde ik onder meer Boudewijn De Goot kennen. Ik voelde mij tot de muziek aangetrokken en wou daar ook iets mee doen. Zo groeide ik naar het theater toe. Op mijn achttiende was ik nog niet klaar om naar de studio Herman Theirlynck te gaan. Mijn ouders vonden trouwens dat ik eerst een beroep moest leren. Ik ben "Maatschappelijk werk" gaan studeren in Gent. Achteraf gezien was dat een heel goede beslissing. Toen ik afstudeerde, was ik eenentwintig en niet meer zo "bleu".

In de Studio kwam ik dan helemaal tot ontplooiing. Ik voelde mij daar als een vis in het water. Ik wou eerst musicalster worden. Nog tijdens mijn opleiding stond ik al in de musical Nonsens, met Mita Van der Maat. Het werd mijn eerste, maar ook mijn laatste musical. Ik vond het genre te beperkt.

Hoe kwam je dan bij het cabaret terecht?
Els: Na mijn studies kwam ik via de Zwarte Komedie in Antwerpen met cabaret in contact. Met Pieter Van der Smal en Hans Wellens stond ik in een programma. George Visscher van Mojo-theater Nederland zag mij bezig en vroeg of ik geen solo-voorstelling wou maken. Zo begon mijn solo-carrière eigenlijk in Nederland. Pas nadien brak ik ook in Vlaanderen door. Maar ik blijf ook nu nog veel in Nederland spelen. In het najaar toer ik daar met "Lustobject".

Is er een groot verschil tussen het publiek in Vlaanderen en Nederland?
Els: Absoluut. In Nederland wordt anders gereageerd. Nederlanders zijn veel uitbundiger, maar ook veel kritischer. Het aanbod aan cabaret is daar dan ook veel groter dan in Vlaanderen. Je moet een publiek daar eerst echt overtuigen van je kwaliteiten. Maar als ze overtuigd zijn, is de trein ook echt vertrokken.

In "Lustobject" werk je samen met acht topmuzikanten. Dat moet een zware, financiële druk voor je betekenen?
Els: Ja. Maar die druk neem ik er graag bij. Ik ben het gewoon om in mijn programma's met andere mensen te werken. En als ik oordeel dat ik acht muzikanten nodig heb, dan schakel ik die in. De muzikanten zijn trouwens meer dan decor. Ze worden actief bij de show betrokken en dikwijls krijgen ze meer applaus dan ikzelf.

Je speelt "Lustobject" een veertigtal keer. Tien opvoeringen zijn in den Arenberg. Heeft dit theater een speciale betekenis voor jou?
Els: Zeker. Ik ben hier begonnen. Ik heb hier de vestiaire gedaan en heb achter de bar gestaan. Als ik in den Arenberg kom en mijn ex-collega's achter de bar zie, dan voel ik mij nog steeds een van hen. Maar ik heb de stap naar het theater zelf gezet en heb het ook daar waargemaakt. Dat geeft telkens weer een gevoel van voldoening. Ik speel dan ook zeer graag in den Arenbergschouwburg in Antwerpen. Ik voel mij hier thuis. Je bent hier omgeven door een hoop toffe mensen, die hun vak verstaan. Den Arenberg is een theater waar elke cabaretier wil staan.

Je bent niet alleen een theaterbeest, maar ook een bekend TV-gezicht. Zorgt die combinatie niet voor verkeerde verwachtingen bij het theaterpubliek en bij de TV-kijkers?
Els: In begin had ik daar wel wat last van. De theaterdirecteurs stelden ook vast dat ze plots een heel ander publiek binnenkregen. Nu is die periode voorbij. Ik heb daar ook aan gewerkt. Als iemand in het theater een fototoestel bovenhaalde, dan deed ik daar iets mee. Nu weten de mensen dat Els De Schepper twee verschillende dingen doet.

Hoe zou je het verschil tussen theater en televisie zelf beschrijven?
Els: Het zijn twee verschillende disciplines. Theater is een warm medium, TV een koud. In een warm medium kan men veel meer van zichzelf laten zien. Er is een rechtstreekse wisselwerking met het publiek. Men ziet de mensen niet alleen, men voelt ze ook. Bij TV is alles veel vluchtiger.

Ik wil de twee graag blijven combineren. Maar ik ga niet beweren dat alle programma's die ik doe echt uit mijn hart komen. Zo is er een groot verschil tussen spelletjes presenteren en een programma maken zoals "Plaatgast", waarin ik ook kan acteren en zingen.

Wat zijn je plannen?
Els: Eerst en vooral toeren met "Lustobject". Maar ik heb ook al een onderwerp in mijn hoofd voor een volgende programma.

Is één show om de twee jaar niet te zwaar?
Els : Neen. Door die werkwijze zijn er weinig rustpunten. Maar ik heb geen schrik om vlug uitgeblust te geraken. Als ik voel dat ik het tempo niet meer aankan, zal ik mijn manier van werken wel aanpassen.

Harry De Bock