De Coninck over De Coninck
Enfant Terrible terug van weggeweest

De jeugd en zelfs de dertigers zal deze naam niet veel zeggen, misschien hebben de veertigers nog een vaag beeld van Bert in hun achterhoofd maar de naam Bert De Coninck met Evelyne moet bij de vijftigers nog een licht doen branden. Met de eerste compilatie CD van zijn twee LP's die Bert De Coninck in de zeventiger jaren op de wereld bracht, is Bert terug van heel ver weg geweest.

Hij was enkele dagen in Vlaanderen en van deze gelegenheid profiteerden wij om met dit "Enfant Terrible" van de Vlaamse Kleinkunst een babbel te voeren. Plaats van afspraak het kantoor van Parcifal of Nico Mertens die de LP's en nu de CD uitbracht. Eerlijk gezegd wij hadden geen vermoeden hoe Bert er nu zou uitzien want de man is nu ook begin de vijftig en op het ogenblik van zijn succes was hij midden de twintig. Voor ons een slanke man, welliswaar getekend door het leven maar blakend van gezondheid en van levensmoed met perspectieven naar de toekomst. Portugal dat nu sinds enkele jaren zijn vaste stek geworden is brengt hem inspiratie, hij neemt voldoende tijd om te luisteren en te componeren. Het ritme van dit zuiders land heeft hem aangetrokken en mede door de artistieke inspiratie van plaatselijke muzikanten is Bert aan het schrijven en componeren geslagen. Het resultaat zal uitmonden in een nieuwe CD die hij bij Parcifal zal uitbrengen.

Wie was Bert De Coninck?

Bert De Coninck was een Vlaamse versie van Lou Reed en Serge Gainsbourg die mijn grote voorbeelden waren qua uitstraling en boodschap. Ik ben niet zover gegaan dan Serge en heb mij niet in mijn kist gedronken, toch had ik voor zijn volhouding en daden bewondering. Ik ben opgegroeid met de popidolen en was een Lennon en McCartney fan. Ik speelde van mijn zestien, als navolging van The Pebles, in een bandje, niet dat wij zo goed konden spelen maar dat was niet belangrijk. Van daaruit groeide mijn interesse naar alles wat op popgebied uitgebracht werd. Ik was dus meer een pop- en rockjongen van afkomst dan een chansonnier, toch ben ik in de kleinkunstwereld terechtgekomen. Het pop- en rockmengsel in mijn bloed heb ik altijd in mijn muziek willen weergeven, omdat het de ritmes van onze tijd waren. Ik vond dit zeer normaal hoewel mijn ouders dit niet vonden. Wij speelden muziek zoals wij het aanvoelden en bekeken de wereld zoals hij op ons afkwam. Ik kan nu ook aanvaarden dat jonge mensen muziek maken in hun tijdsritmen zoals de HipHop.

De zanger Bert De Coninck

Men voelt de eigentijdse ritmes men wil in en met alles experimenteren, men zoekt voldoening. Ik ben gaan werken bij Marie Thumas om mijn eerste verstrekertje en gitaar te kopen. Een klassieke gitaar had ik van mijn ouders gekregen om naar de muziekschool te gaan, maar een electrische dat was uit den bose. Wanneer de gitaar er was kwam de band en de eerste LP "Enfant Terrible" die meer naar het chanson dan naar pop rook. Bij de groei naar de twee LP "Crapule de Luxe" heb ik besloten om de kans te grijpen en verder te gaan in wat er al in het Nederlands op popgebied gebracht werd. Met de hulp van Jean Rousseau en Chris Joris zijn wij daarin geslaagd. Niet dat ik de pretentie had alles perfect te doen maar "Crapule de luxe" is toch een tijdsdocument van de zeventiger jaren.

De Vlaamse idolen.

Mijn twee eerste Vlaamse idolen waren Raymond van het Groenwoud en Johan Verminnen, zij hebben mij het besef gegeven dat men ook popmuziek met Nederlandse teksten kon creëren. Ik was één van de eerste fans van Raymond. Hij bracht zijn Nederlandstalige songs maar men had niet het besef dat hij in het Nederlands aan het zingen was. Het was zo echt en met minieme tekstflarden kon(kan) hij boeien. Daarnaast werd ik door "Laat me niet alleen" van Johan Verminnen wakker geschud en besefte ik dat naast de brave Gezelliaanse luisterliedjes er in het Nederlands met een woordgebruik van de jaren zeventig kon worden gezongen. Ook Kris de Bruyne en Wim De Craene begeesterden mij en nu nog laat ik vrienden Wim beluisteren.

Bob Dylan-fan

Zoals zovele artiesten is Bert De Coninck ook een Bob Dylan-fan. Hij vindt "Just like a woman" de meest vrouwvriendelijke en tegelijkertijd van vrouwenhaat doordrongen song. Juist die tegengestelden spreken Bert in deze song aan, hij houdt van mysterieuze teksten die over dingen gaan die niet direct voor de hand liggen en waar men goed moet over nadenken om ze te vatten.

Enfant Terrible

"Het is me allemaal teveel" als eerste nummer op deze "The Best"-CD, is een autobiografisch nummer en typeert zeer goed de levensstijl die Bert erop nahield. Zijn twee LP's dragen ook twee eigennaardige titels "Enfant Terrible" en "Crapule de Luxe" Bert benadrukt dat ze niet gekozen werden om te choqueren. "Enfant Terrible" is een zeer persoonlijk geheim en heeft een dubbele betekenis. Het klopt met hoe hij zich naar buitenuit presenteerde en de levensstijl die Bert volgde.

Crapule de Luxe

" Enfant Terrible " had een zwart-wit hoes, " Crapule de Luxe " daarentegen had een kleurrijke hoes. Ook de muziek op beide LP's verschilt. "Crapule de Luxe" bevat veel meer pop en rock geïnspireerde nummers. Bert is Nico Mertens van Parcifal nog steeds dankbaar omdat hij deze kans kreeg, want het was een echte gok "ging dit wel lukken!". Met de hulp van Jean-Marie Aerts en onder de enthousiaste en zeer efficiënte leiding van Ghislain Slingeneyer is dit op sound en instrumentaal vlak goed gelukt.

Na "Crapule de Luxe"

Bert denkt diep na, na "Crapule de Luxe" werd het in Vlaanderen rond mijn persoon en artiestzijn vrij stil, toch bleef ik creatief bezig, want als men creatief geboren is moet men blijven creëeren anders gaat men dood. Voor mij is er geen andere uitlaatklep dan gitaarspelen, het is een therapie waarop ik mijn verdriet kwijt kan en de figuurlijke pijnen verdrijf. "Al zingend verdraag ik het verdriet" is een oud latijns gezegde en dat is zo, al zingend stuurt men het verdriet weg.

Een nieuw lied een nieuw geluid

Nu deze compilatie met oud materiaal een feit is, denk ik aan mijn nieuwe liedjes die ik door de jaren heen geschreven en gecomponeerd heb. Ik ben geen broodschrijver die mij aan een tafel zet en x- aantal liedjes voor een CD neerpen. Liedjes groeien bij mij in flarden, soms duurt het maanden en dan nog verander ik soms tekst en muziek. De Portugese leefwijze en cultuur heeft ook zijn invloed op mijn muziek. Ik wil ook met mijn liedjes naar een nieuw imago groeien en mijn vroegere liedjes achter mij laten. Ik hou er niet van om een leven lang dezelfde stijl te behouden omdat de mensen dit leuk vinden en ik wil zeker geen boegbeeld van een bepaalde stijl zijn. Ik hou van alle muziek behalve van operette, jodelen en trompetmuziek zonder surdinne. Het is mijn sterkte en mijn zwakte trouwens op de twee LP's vindt men een mengelmoes van stijlen en te bruske overgangen. Mijn nieuwe CD moet een aangename taart worden die niet bestaat uit verschillende stukken maar uit één geheel. Mijn leven wordt nu ook door een regelmaat van rust, evenwicht, concentratie en intuïtie gekenmerkt. Bert I de rocker is gestorven, Bert II die uit zijn as is opgestaan en een fenix is, heeft niets meer te maken met de rock and roll. Twee passies overheersen nu mijn leven namelijk:"muziek" en "moeder aarde".

Bert De Coninck kan blijven vertellen, hij heeft zoveel levenservaring, zoveel boodschappen. Het is al vrij laat wanneer wij met een goed gevoel huize Mertens verlaten. Wij zijn veel wijsheden rijker en kijken uit naar wat Bert ons met zijn nieuwe liedjes nog te vertellen heeft.

Harry De Bock