Cabaretier Begijn Le Bleu gaat met Tante Tiet onder de arm in première Op 6 oktober 2001 is hij te gast in zijn geboortestreek Lokeren

Een tweetal jaar geleden kreeg ik de gelegenheid om Begijn Le Bleu met zijn "Tante Tiet" ergens in het Waasland tegen het lijf te lopen. Het werd een prettige ontmoeting. Toch bleef ik met heel veel vragen achter. Bij zijn première was het dan ook de hoogste tijd om Begijn op te zoeken, hem om uitleg te vragen en aan een breder publiek voor te stellen.

Wie is Begijn Le Bleu?
Begijn: Ik ben een dertigjarige cabaretier, die in St-Niklaas woont. Geboren en getogen ben ik echter in Stekene. Een echte Waaslander en daar ben ik fier op. Als Timothy Begijn ben ik leraar maatschappelijke vorming, Engels en godsdienst in het HSBS.

Hebben Begijn Le Bleu en Timothy Begijn dezelfde trekjes en karakters?
Begijn: Timothy Begijn en zijn pseudoniem zijn twee verschillende personages. Begijn Le Bleu is een fantastische uitvergroting van mijzelf en mijn omgeving. Hij en zijn typetjes kunnen meer zeggen en doen dan Timothy. Zo kan hij het hebben over de godsdienstleraar Emiel die er heel rare gewoonten op nahoudt. Het is misschien laf om je weg te steken achter een typetje, maar ik denk dat dat een goed voorbeeld is van de uitvergrotingen waarmee ik uitpak.

Als je een typetje neerzet; kruip je dan werkelijk in de huid van die persoon?
Begijn: Eigenlijk wel. Ik ga een andere taal gebruiken, mijn expressie aanpassen en ook iets anders aantrekken. De verkleedpartij zorgt ervoor dat ik een soort harnas aanpas om mijn bedoeling aan het publiek visueel duidelijk te maken. Daarbij onderga ik een innerlijke transformatie die mij toelaat in de huid van het typetje te kruipen en te kunnen functioneren. Door de hulp van mijn coach Alain Pringels, van het NTG, ga ik heel ver. Ik weet bv. wie Emiel is, wat hij eet en welke sokken hij draagt. Ik weet hoe hij over de maatschappij denkt. In die zin hebben wij heel veel improvisatie-oefeningen gedaan. Emiel kan op een podium staan omdat Emiel in mij zit en ik weet wat hij kan zeggen en doen.

Waarom heb je de hulp van een coach, regisseur ingeroepen?
Begijn: Ik ben op zoek naar andere vormen, naar de uitdaging binnen het cabaret. Daarom ging ik te rade bij Geert Hautekiet en trok ik een coach aan om mijn cabarethuis een goede en stevige fundering te geven. Alain Pringels zorgde voor die stevigheid waar ik steen per steen mijn huis kon op bouwen.

Heb je naast Emiel nog andere typetjes
Begijn: Ja zeker ! Vanessa, Rudy, Begijn Le Bleu zelf. Het zijn allemaal volkse typetjes waarbij ik mij thuisvoel, die in mijn binnenste leven en waar ik heel veel kan bij verzinnen. Dit betekent niet dat het elke avond perfect verloopt maar doordat ik meer optredens doe, leer ik ze steeds beter kennen. Er groeien nieuwe situaties en er worden mysteries ontdekt en blootgelegd.

Hoe lang ga je nu al met Tante Tiet op stap?
Begijn: Eind 1999, begin 2000 heb ik samen met Alain Pringels mijn teksten bij elkaar gelegd. De embryonale Tante Tiet werd, na een week repeteren, in een zaaltje van de plaatselijke toneelvereniging aan het publiek voorgesteld. Na vier optredens was het voorbij, maar voor mij was dat juist het begin, want ik voelde een vlam in mij ontsteken. Ik was enorm gemotiveerd en ik wou in geen enkele omstandigheid dat het na vier optredens ophield. Ik hou niet van vluchtige zaken en daarom heb ik mij ingeschreven bij Humorologie in Marke en dat is goed uitgedraaid.

Is Tante Tiet dan steeds in jou aanwezig?
Begijn: (lachend) Ja, ik kan haar oproepen wanneer ik wil. Het programma is al lang uit zijn embryonaal stadium. Het huidige programma heeft zelfs niets meer van het startprogramma. Ik heb heel veel geschrapt en ben zo dichter tot de kern gekomen. Zo heb ik na Humorologie een week lang aan Rudy gewerkt en gezocht naar inhoudelijke grappen die iets zeggen over zijn persoon. Mensen zullen niet snel zeggen dat Rudy een seksist is, maar "Vrouwen moeten hun muil houden" volgens hem.

Heeft Timothy Begijn dan dezelfde zienswijze als zijn typetjes?
Begijn: (denkt diep na) Nee, aboluut niet. Maar ik houd er wel van om dat soort mensen te portretteren.Ik geef geen moralistische besluiten, bij mij blijft alles open. Iedereen moet zelf de invulling maken. Natuurlijk zit er altijd het gevaar in dat de mensen mijn uitspraken aan mijn persoon koppelen en niet aan het typetje. Ik weet dat daardoor conflicten kunnen ontstaan en dat mensen zich afvragen of "ik" dat nu gezegd heb.

Heb je zelf problemen met een uitspraak of typetje
Begijn: In feite wel. Zo heb ik het zelf moeilijk met Emiel. Maar ja, het is aan de mensen om te oordelen en er zich een mening over te vormen.

Je vertelde daarnet dat je op zoek bent naar een vorm van cabaret. Ben je daar uiteindelijk al uit?
Begijn: Ik zoek eigenlijk in alle richtingen en voel meer en meer de neiging om minder met woorden te zeggen. Dit wil zeggen dat ik meer en meer naar visuele humor ga en naar mime evolueer.

Waarom die evolutie?
Begijn: Ik voel dat al die woorden een zoveelste mening zijn in een brei van informatie. Steeds minder heb ik de behoefte om het allemaal te willen en te moeten vertellen. Ik merk bij het publiek een heel mooie vorm van aandacht als ik iets zonder woorden doe. Dat ik met deze vorm niet naar de grote zaal kan, trek ik mij helemaal niet aan.

Is dergelijke visie wel financieel haalbaar?
Begijn : Misschien keer ik wel terug naar de oervorm van het cabaret. Namelijk het bespelen van een publiek in kleine zaaltjes. In mijn beginperiode wou ik erbij horen. Ik wou mij koste wat kost manifesteren zoals op het Humorologie-concours. Het was mijn bedoeling aansluiting te krijgen. Ik heb aansluiting gevonden, omdat ik die vlam in mij voelde. Nu wil ik artistiek mijn ding doen. Of dit nu leefbaar is of niet trek ik mij niet aan, omdat ik onbekommerd naar het ideale streef. Dat is momenteel mijn uitgangspunt !

Hoe kom je dan bij cabaret?
Begijn: (denkt na) Ik ben met de grote namen van het Nederlandse cabaret grootgebracht. Mijn vader is een Nederlander en hij luisterde veel naar Hermans, Sonneveld, Kan en andere cabaretiers. Zelfs de revues van André Van Duin waren in huize Begijn welkom. Op een gegeven ogenblik stelde ik vast "Ik ben daarin geïnteresseerd" en ben naar optredens gaan kijken. Ik zag de eerste show van Hans Teeuwen en ik wist het. Dat wil ik ! Ook Geert Hautekiet bewonder ik, ondanks de volledig andere vorm van cabaret die hij beoefent. Maar hij is zeer natuurlijk, net zoals hij naast jou in het café staat. Hij was dan ook mijn eerste aanspreekpunt.

Waar staat cabaret volgens jou voor?
Begijn: Cabaret is humor. Maar er zijn veel vormen van humor. Op de eerste plaats wil ik mensen laten lachen, sommige misschien glimlachen. Cabaret is de vierde wand. "Ik sta 'mijn' zelf te zijn maar dan plotseling ben ik iemand anders".

Mensen moeten bij jou dus lachen?
Begijn: Inderdaad. Mensen zouden moeten lachen. Wanneer ze niet lachen, denk ik dat het niet goed is. Wat weer niet wil zeggen dat men thuis niet over mijn uitspraken mag nadenken en er iets van onthouden. Zo krijgen Rudy en Emiel veel reacties. Ik ben ervan overtuigd dat ik met deze twee typetjes echt schipper tussen "kan dit of kan dit niet".

Wil je verder dan Vlaanderen gaan?
Begijn : Momenteel niet ! Ik geloof zelfs niet dat ik met mijn typetjes en taal iets in Nederland kan gaan doen. Ze zijn te streek gebonden. Maar men weet maar nooit. Ik zal niet altijd met Tante Tiet blijven rondtrekken. Ik hou ook van improvisatie. Althans ik studeerde improvisatie, zodat ik moeilijk met mijn mond vol tanden sta.

Heb je na het drama in Amerika, tekstfragmenten herschreven?
Begijn: Ik wou het eerst wel doen, maar uiteindelijk heb ik niets veranderd omdat ik met deze media-hetse niet wil meedoen. Ik heb geen zin om de zoveelste "pipo" te zijn die er nog een mening bovenop gooit. Het is te gemakkelijk om daarin mee te lopen.

Hebben je typetjes dan geen mening over de hele situatie?
Begijn: Zeker. Maar ik heb de laatste tijd steeds minder zin om de mensen zo maar iets in het gezicht te gooien. Ik denk dat de mensen door dat drama enorm geschrokken zijn. Waarom zou ik mijn publiek op hun ontspanningsdag daar dan nog eens mee confronteren?

Buiten het drama in Amerika, wat doe je met meningen die bij je typetjes passen. Zoals kidnapping, pedofilie en noem maar op !
Begijn : Ik wil daar niet de nadruk op leggen, omdat ik geen polemiek wil opzetten. Ik kies niet voor politieke grappen of actualiteit. Het hedendaagse leven is op bepaalde momenten al een grap op zich. Van een grap een grap maken: daar heb ik geen behoefte aan.

Begijn Le Bleu gaat op 6 oktober 2001 in het Cultureel Centrum in Lokeren in première. Wie hem samen met zijn Tante Tiet, Rudy, Vanessa en Emiel wil ontmoeten moet tegen 20u15 naar het Kerkplein 5 in Lokeren.
Reserveren is aanbevolen.

Harry De Bock