Simon Carmiggelt schreef jarenlang, tot 1987,
krantencursiefjes die hij zelf de naam "Kronkels" gaf.
Hoewel ze eigenlijk voor de duur van een krant, zijnde een dag,
werden geschreven, werden ze gebundeld en zo zijn deze "Kronkels"
deel gaan uitmaken van de Nederlandse literatuurgeschiedenis. De
uitgeverij "De Arbeiderspers" begon de eerste drukken
in 1994, per twee, weer uit te geven.
In "De kuise drinker" vindt men werk
uit de periode 1970-1975 en in "Schemeren" cursiefjes
uit de periode 1975-1983.
Wie het werk van Carmiggelt kent, weet dat deze
Amsterdamse straatmus zeer verhalend en beschrijvend schreef. Hij
was een goed observator en kende Amsterdam met zijn typische figuren
door en door. Hij was een trouwe klant van de bruine kroegen en
hij bracht veel tijd door op terrasjes. Hij kende het volkse Amsterdam
door en door.
Carmiggelt was en blijft een stukje Amsterdam.
Zijn verhalen zijn vaak schilderijtjes en geven een duidelijk beeld
van de mentaliteit en het leven van de gewone Amsterdammer. Zijn
werk heeft terecht een ereplaats gekregen in de Nederlandse literatuur.
De heruitgegeven bundels zijn mooie, ingebonden
boeken. Ze kunnen de vergeelde, oude bundels niet vervangen. Maar
zezorgen ervoor dat het werk van Carmiggelt op een waardige manier
beschikbaar blijft voor de jongere generaties.
home
"De
vrolijke jaren" uit 1987 is de laatste bundel die tijdens het
leven van Carmiggelt verscheen. Het is een compilatie van kronkels
uit de jaren '60 en '70, een periode waarin vijf kleinkinderen werden
geboren en waarin Carmiggelt de stilte van de bossen buiten Amsterdam
leerde kennen. Hij heeft het in deze kronkels vaak over mensen die
hij kent of apprecieert, zoals de schrijvers Willem Elsschot of
Tsjechow.
Deze
twee bundels verschenen in 1990 en 1992 postuum. Ze werden door
Frank Carmiggelt samengesteld en bestaan uit Kronkels die nooit
eerder in bundelvorm verschenen.