Wacht maar tot ik dood ben
Annie M.G. Schmidt: haar leven en werk voor theater, radio en tv.

Annie M.G. Schmidt is ongetwijfeld de bekendste schrijfster van Nederland. Haar actieradius reikte van kinderverhalen over gedichten tot geëngageerde columns; van cabaret tot musical; van toneel tot radio en televisie. In zijn boek "Wacht maar tot ik dood ben" laat Hans Vogel ons kennis maken met haar sterke en zwakke kanten. De lezers mogen haar successen meebeleven, maar krijgen ook zicht op haar mindere momenten.

Hans Vogel begint netjes bij het begin. Hij beschrijft hoe Annie M.G. Schmidt haar carrière als bibliothecaresse begon en na een tijd bij de krant Het Parool terechtkwam. Met enkele collega's richtte ze een cabaretgroep op. Zo kwam haar carrière als schrijfster op de rails terecht. En er was geen stoppen meer aan. Ze ontpopte zich tot een literaire duizendpoot en kreeg al snel het staat Bekende Nederlander.

Vogel benadrukt dat ze haar tijd soms ver vooruit was. Zo was het aan haar te danken dan er, in de radioshow "Familie Doorsnee", voor het eerst een homoseksueel op de radio kwam.

Het boek besteedt veel aandacht aan haar grote successen, zoals "Heerlijk duurt het langst", "Ja zuster, nee zuster" en "Foxtrot". Vogel beschrijft haar vruchtbare samenwerking met enkele andere groten uit de Nederlandse cabaret- en kleinkunstwereld, zoals Harry Bannink, Wim Sonneveld, Wim Kan en Conny Stuart. En natuurlijk kan hij ook niet om haar talloze kinderverhalen heen.

Vogel laat heel wat mensen uit de omgeving van Annie M.G. Schmidt aan het woord, zodat de lezers een waarheidsgetrouw beeld krijgen van deze, toch wel merkwaardige, vrouw. Uit de gesprekken met haar collega's en vrienden komt duidelijk naar voor dat de schrijfster geen gemakkelijke tante was. Maar ze kende haar vak als geen ander en wist hoe ze een publiek moest boeien en bespelen.

"Wacht maar tot ik dood ben" laat de lezers ook kennis maken met het privéleven van Annie M.G. Schmidt. Vogel beschrijft hoe ze naar de grote stad trok, haar ontmoeting met haar levenspartner Dick Van Duyn, de geboorte van hun zoontje, de dood van haar man en haar lichamelijke lijdensweg. Met bewondering schrijft hij neer hoe ze, ondanks haar lichamelijke aftakeling, geestelijk bij de pinken bleef.

Het boek, zoals het nu in de winkels ligt, is vooral het werk van Hans Vogel. Maar hij heeft het eindproduct nooit zelf kunnen zien, want hij stierf voor zijn boek helemaal af was. Hans Van den Bergh nam het werk over en voltooide "Wacht maar tot ik dood ben".

Het resultaat mag er zijn. Het is een knap werkstuk geworden over het leven van een van de grootste literaire dames die Nederland ooit zal kennen.

En wie zich mocht afvragen waar de auteurs die rare titel vandaan haalden, kunnen we een eenvoudig antwoord geven. De schrijfster werkte zelf mee aan het boek over haar leven. Maar ze vroeg de makers om de publicatie uit te stellen tot na haar dood.

Bianca Borms
06-01-01